Sarah Tjeerdsma

Van onderuit naar openbaring

Vorig weekend ging ik onderuit. Er was zoveel opgestapeld in mij. Ik sloot mij steeds meer af en liet mijn vriend steeds minder toe.

Niets spiegelt zoveel als relaties. Mijn vorige relatie was, zoals je ondertussen vast weet, eentje met noodlottige afloop. Opeens was ie weg. Waar we net “tot straks” hadden gezegd, bleek het een vaarwel te zijn. 

Ik heb sindsdien heel veel nieuws begroet. Ik verlangde na zijn overlijden toch weer naar een man in mijn leven. De man van mijn verlangen kreeg vorm door het lied Song for someone van U2. Hiermee toonde ik onbewust mijn intentie naar het universum. De tekst “You’ve got a face not spoiled by beauty, I have some scars from were I’ve been. You’ve got eye’s that can see right true me, they’re not afraid of anything the’ve seen”.

Ik leef vandaag met deze man, die eens voordat ik mijn vriend verloor, een scharrel was. Die na het overlijden opstond als een steun en toevluchtsoord. Ja, wel bang voor dat wat mijn ogen hadden gezien. Ja, bang zelfs voor de dood. Maar niet bang voor mijn verdriet en om zijn hart te openen.

Waar ik tijdens mijn vorige relatie droomde van mijn eigen kindercoachpraktijk, was dit eerst niet mogelijk. Ik besloot in loondienst te gaan. Eerst een financiële basis op te bouwen, want die was wankel. Toch bleef ik zo verlangen naar een eigen bedrijf, het maakte mij vaak verdrietig dat de ruimte er niet was. 

Ik deed wat ik doe als ik verdrietig ben: harder werken.

Naast de fulltime baan, verbouwde ik mijn huis zelf. Opstaan, om 6 uur hardlopen, op de fiets naar het werk en bij thuiskomst de steiger op. Stoer, maar ik zonk erdoor naar een plek waar ik niet wou zijn. Dat verlangen naar een eigen bedrijf om mensen te helpen bleef echter sterk. 

Ik snakte ook naar ruimte. Ik verlangde ernaar om eens controle los te mogen laten. Het niet alleen te hoeven doen. Niet altijd keihard te werken en kostwinnaar te moeten zijn. Ik keek verlangend naar de vrouwen van vroeger. Waarvoor financieel werd gezorgd. Net datgene wat ik eerder nooit wou zijn, afhankelijk.

Ook de coachpraktijk heb ik gemanifesteerd en ruimte. Juist door mijn harde werken eerder heeft  het verbouwen en verkopen van mijn huis, sinds het samenwonen, voor een financiële buffer gezorgd. Ik ben nog altijd onafhankelijk. 

Maar dat verlangen dat er voor mij gezorgd wordt….ben ik dat nu aan het manifesteren? Ik moet erom lachen, want daar zit me toch een weerstand. Het is de reden dat ik onderuit ging.  

Ik werd namelijk uitgedaagd. Ondanks mijn financieel goede positie, kwamen er opeens een shitload aan kosten. En daar bovenop besloot ik een geldstroom die zekerheid biedt stop te zetten. Dit voelde als juist, maar vooral ’s nachts ook heel erg spannend. Ik besloot mijn momenten van onzekerheid hierover niet te delen met mijn vriend. Nachten werden korter en korter. Momenten van onzekerheid meer en meer. 

Mijn vriend had zijn glazen bol moeten pakken en alles wat ik niet zei, moeten zien. Mijn stille mechanisme van  “Ik doe alles wel zelf. Ik heb geen ander nodig. Verwachtingen leiden tot teleurstellingen, dus ik laat niemand toe”. De act van stoere zelfredzame Sarah. Hij had het allemaal moeten doorzien en precies moeten zeggen wat ik nodig had.

Je raadt het al, dat gebeurde logischerwijs niet. 

Op zaterdagavond brak ik. Schreeuwend met tranen verwijtend, om uiteindelijk toe te geven hoe ik mij voelde. Hoe ik in mijn hoofd zat te jongleren met opties. Allemaal gebaseerd op doemscenario’s in plaats van realiteit. Ik mocht, na toch nog worstelen, uiteindelijk kwetsbaar zijn van mijzelf. Stond hem toe te geven wat ik zo graag aan de ander geef. Veiligheid. Er zijn, of het nodig is of niet. Er wordt voor mij gezorgd.

Een kleine week later heb ik vele momenten ernaar mogen kijken. Kijk ik opeens anders. Wauw wat heb ik veel gemanifesteerd de afgelopen 7 jaren. Ook op onbewust level. Zo is er:

-liefde 
-een eigen coachpraktijk
-een fijn thuis
– en er wordt voor mij gezorgd (onbewust gevraagd, met weerstand, maar toch ook prachtig).

7 jaren zijn voorbij. Een nieuw hoofdstuk sla ik open. Het mag blanco zijn, omdat ik juist geleerd heb dat de vorm er niet toe doet. In energie ontvouwt wat jij nodig hebt. Waar jij bewust of onbewust om vraagt. In vormen die je wellicht niet (direct) begrijpt. Maar zie je het?

Ik zie het!! En wat maakt het mij blij!! Een week later ziet de wereld er weer heel anders uit en is er dankbaarheid.

Het is maar wat je ziet! Het is maar wat je wenst!

Kijk ook eens achterom, wat heb jij bewust of onbewust gemanifesteerd? Laat het je helemaal opvullen met liefde. Met het gevoel dat je gedragen wordt door het universum. Kijk vooral ook naar het “kleine”.

Het is mijn wens om blijvend een groot vertrouwen te hebben in wat het universum mij brengt. Bring it on!!

The End